mgr Paulina Wietrzyk

Uniwersytet Jagielloński

Wydział Biologii i Nauk o Ziemi/ Instytut Botaniki/ Zakład Badań i Dokumentacji Polarnej

Prowadzone badania

  • Wpływ czynników siedliskowych na bogactwo gatunkowe i strukturę zbiorowisk porostów epifitycznych w starych górnoreglowych drzewostanach świerkowych Tatrzańskiego Parku Narodowego. (2014)
    Prowadzone badania pozwolą określić znaczenie czynników siedliskowych w odniesieniu do różnorodności gatunkowej porostów i ich udziału w zbiorowiskach epifitycznych starych drzewostanów świerkowych w reglu górnym Tatr. Analiza czynników siedliskowych będzie przeprowadzona w odniesieniu do pojedynczych drzew na których będą badane zespoły porostów epifitycznych, jak równieżw odniesieniu do całych wytypowanych wydzieleń leśnych.Na podstawie otrzymanych wyników będzie można określić ważność czynników siedliskowych wpływających na występowanie poszczególnych gatunków i całych zespołów porostów. Tym samym będzie można określić znaczeniestarych drzewostanów jako siedliska dla porostów epifitycznych na terenie Karpat. a także podkreślić konieczność ochrony wspomnianych obszarów. Wiekowe drzewa stanowią bardzo ważne siedlisko dla porostów epifitycznych. Istnieje duże prawdopodobieństwo zależności różnorodności i liczebności gatunkowej porostów od cech pojedynczego drzewa na którym rosną, takich jak jego wielkości oraz struktura kory, a także od średniego wieku całego drzewostanu. Zapewne oddziaływanie czynników kształtowanych przez pojedyncze drzewo i cały drzewostan ma w tym przypadku charakter synergistyczny. Ich wpływ na występowania danego gatunku lub struktury gatunkowej zespołu porostów epifitycznych jest w dalszym ciągu mało poznany. Każde pojedyncze drzewo można rozpatrywać jako odrębne stanowisko o ściśle wyznaczonych granicach, rosnące w określonym środowisku (Southwood and Kennedy 1983). Prowadzone w przeszłości badania podkreślają związek różnorodności porostów z wielkością drzewa(Hilmo and Sastad 2001; Kuusinen 1996; Johansson et al. 2007). Średni wiek drzewostanu, może ograniczać występowanie danych porostów epifitycznych poprzez czas jaki organizmy te potrzebują na rozprzestrzenianie i kolonizację kolejnych drzew lub w wyniku zmian fizycznych i chemicznych zachodzących w drzewie na skutek jego wzrostu (występowania zmiennych warunków preferowanych przez różne gatunki porostów). Ponadto wiek drzewostanu wiąże się bezpośrednio z wielkością drzew, dlatego wiekowe drzewa przeważnie dysponują większą powierzchnią pnia, która może być zasiedlana przez porosty. Obserwowany jest również wyraźny wpływ wieku drzewa na zmiany w strukturze jego kory: wraz z starzeniem się drzewa ulega ona spękaniu, a powstające nierówności i zagłębienia, stanowią bardzo dobre miejsca dla początkowego rozwoju porostów.
  • Wpływ czynników siedliskowych na bogactwo gatunkowe i strukturę zbiorowisk porostów epifitycznych w starych górnoreglowych drzewostanach świerkowych Tatrzańskiego Parku Narodowego. (2013)
    Prowadzone badania pozwolą określić znaczenie czynników siedliskowych w odniesieniu do różnorodności gatunkowej porostów i ich udziału w zbiorowiskach epifitycznych starych drzewostanów świerkowych w reglu górnym Tatr. Analiza czynników siedliskowych będzie przeprowadzona w odniesieniu do pojedynczych drzew na których będą badane zespoły porostów epifitycznych, jak również w odniesieniu do całych wytypowanych wydzieleń leśnych. Na podstawie otrzymanych wyników będzie można określić ważność czynników siedliskowych wpływających na występowanie poszczególnych gatunków i całych zespołów porostów. Tym samym będzie można określić znaczenie starych drzewostanów jako siedliska dla porostów epifitycznych na terenie Karpat. a także podkreślić konieczność ochrony wspomnianych obszarów. Wiekowe drzewa stanowią bardzo ważne siedlisko dla porostów epifitycznych. Istnieje duże prawdopodobieństwo zależności różnorodności i liczebności gatunkowej porostów od cech pojedynczego drzewa na którym rosną, takich jak jego wielkości oraz struktura kory, a także od średniego wieku całego drzewostanu. Zapewne oddziaływanie czynników kształtowanych przez pojedyncze drzewo i cały drzewostan ma w tym przypadku charakter synergistyczny. Ich wpływ na występowania danego gatunku lub struktury gatunkowej zespołu porostów epifitycznych jest w dalszym ciągu mało poznany. Każde pojedyncze drzewo można rozpatrywać jako odrębne stanowisko o ściśle wyznaczonych granicach, rosnące w określonym środowisku (Southwood and Kennedy 1983). Prowadzone w przeszłości badania podkreślają związek różnorodności porostów z wielkością drzewa (Hilmo and Sastad 2001; Kuusinen 1996; Johansson et al. 2007). Średni wiek drzewostanu, może ograniczać występowanie danych porostów epifitycznych poprzez czas jaki organizmy te potrzebują na rozprzestrzenianie i kolonizację kolejnych drzew lub w wyniku zmian fizycznych i chemicznych zachodzących w drzewie na skutek jego wzrostu (występowania zmiennych warunków preferowanych przez różne gatunki porostów). Ponadto wiek drzewostanu wiąże się bezpośrednio z wielkością drzew, dlatego wiekowe drzewa przeważnie dysponują większą powierzchnią pnia, która może być zasiedlana przez porosty. Obserwowany jest również wyraźny wpływ wieku drzewa na zmiany w strukturze jego kory: wraz z starzeniem się drzewa ulega ona spękaniu, a powstające nierówności i zagłębienia, stanowią bardzo dobre miejsca dla początkowego rozwoju porostów.